Ondanks de buien die er 's middags over het land trokken, ben ik er afgelopen week toch nog 3 keer op uit getrokken met de kindjes om lekker te gaan wandelen. Nicky mee in de kinderwagen, en Tom wandelde er het grootste gedeelte gewoon gezellig naast.
Fototoestel mee, en we waren vertrokken, halverwege toch weer om moeten draaien omdat ik het geheugenkaartje thuis had laten liggen, maar daarna kon ik dan echt aan de slag.
Het is een mooi verslag geworden, langs oude vervallen schuurtjes, houtstapels, opgestapelde pannen, paardjes, takken zwaar van de bloesem, oude hekwerken en een klein viooltje dat tussen het gras omhoog kwam piepen. Kijk mee.
Ons manneke hield het goed vol. Over de bospaden was hij niet te houden, maar toen we bij een grasveld even een kijkje gingen nemen, bleef hij ineens stilstaan. Onbekent terrein.
Wat is een wandeling zonder vrachtwagens en opleggers, zonder kunnen we hier in de omgeving haast niet, dus bij deze.
Een aangename verrassing waren deze mooie viooltjes in de kant van de berm.
Oude schuurtjes genoeg langs de route. Sommige echt al in verval, andere nog in gebruik, maar duidelijk aan een opknap beurtje toe.
En ja de vrachtwagen kon niet ontbreken. Bus bus zou Tom zeggen.
Tom vond de pony's reuze interessant, alleen jammer dat zowel moeder als het veulen weinig belanstelling hadden voor ons manneke en al snel ons de rug toekeerden.
De sloten stonden vol met allerhande bloemen, anemoontjes, sleutelbloem en zoals hier onder de knotwilg ook vele pinksterbloemen die de berm roze kleurden.
Houten hekken brengen altijd hun eigen charme mee, en daar hoeven ze niet eens echt oud voor te zijn.
Genoeg stookhout voor de winter, al is die hopelijk nog heel ver weg!
Uit een boomstam is een soort bank gezaagd die al weer enkele jaren langs de kant van de weg te vinden is, offie ook lekker zit betwijfel ik.
En op het eind van ons tochtje nog een groepje paddestoelen, heel verrassend. | 
